Sa langit, pag gabi

Ikaw ay marami

Ako nama’y mag-isa lang

Maganda nga’t marami ka

Para magenjoy akong

Bilangin ka

Habang ika’y kumukutikutitap

At sa paligid mo’y kadiliman

Alam kong pinapasaya mo

Ang mga nagbibilang sa yo

Gaya ko

Sana’y manatili kang ganyan

Sana’y manatili kang ganyan.

I found you

But you’re not available

I calculated

Like how astronomers did

With the stars and planets

Like how alchemists did

With their stones and vitriols

I will see you in 2888

We’ll be together then.

Sa tuwing namimiss kita

Tinitignan ko ang iyong larawan

Pinagmamasdan ko kung paano

Ka magproject, paano ka ngumiti

At ako’y napapangiti na rin

Salamat at pinopost mo online lahat

Ng mga kuha mo sa iyong kamera

Sana magkita tayo sa hinaharap

At nang makita ko na ang aking sarili

Sa mga larawan mo.

Bakit ka ba nagpapakayaman?

Ikaw ay mamamatay din naman

Bakit ka ba nagpapaganda?

Di mo ba alam na

Papangit ka sa iyong pagtanda?

Bakit mo iniintindi ang mga problema?

Huwag nang magisip masyado

Lahat naman nito’y nasa ating mga

Ulo

Lilipas din naman ang mga ito

Lumabag sa batas, huwag ikatakot

Ikukulong ka lang naman

At tandaan mo na laging malaya

Ang isipan

Bakit mo iniisip na laging may

dapat patunayan

Wala naman silang pakialam

Mabuhay nang simple lang

Mabuhay nang walang paghahambing

Sa iba

Mabuhay nang nag-iisa

Kailangan ba natin ng mga kaibigan?

May mga boses ka namang naririnig

Maniwala sa sarili, kaya mo yan

Bakit mo ba pinapahirapan ang sarili

Pwede namang umayaw ka’t magpakalayo

Tumanggap ng pagkatalo, mas bibilib pa sila sa yo.

Pero pag di mo na kaya

Umupo lang sa isang tabi

Magsindi ng isang yosi

At sabihin sa sarili

“Tayo ay mamamatay din naman. Bakit pa?”